Blog > Komentarze do wpisu
Gość w rzeczywistości, Pär Fabian Lagerkvist

Gość w rzeczywistości (Gäst hos verkligheten), Pär Fabian Lagerkvist, PIW

Ta krótka powieść to magiczna opowieść o dzieciństwie i dorastaniu, czyli jest "sielsko, anielsko". Mały Anders mieszka ze swoją rodziną w pobliżu stacji kolejowej gdzie pracuje jego ojciec. Książka została wydana po raz pierwszy w 1925 r. i można powiedzieć, że jest zbeletryzowaną wersją życia Lagerkvista. Czas akcji możemy więc zakreślić na koniec XIX wieku. Anders to dziecko niezwykle wrażliwe, trzymające się raczej na uboczu, typ samotnika. Mimo tego bardzo mocno odczuwające więź łączącą go z rodziną, zwłaszcza z matką. Chłopiec jest tak mocno z nimi związany, że jego jedynym pragnieniem jest czerpanie z samej radości życia i prośby składane Bogu, które mają wywalczyć długi żywot wszystkich członków familii. Biblijno-patriarchalny model tej rodziny kształtuje i wychowuje następne pokolenie. Oboje rodziców codziennie wieczorem dla rozrywki czyta Biblię. Te kilka godzin po południu ma magiczny wydźwięk, powoli zapada zmierzch, cichnie gwar na stacji, dzieci wymykają się z domu na wieczorny spacer, tak "pięknie było żyć". Pisarz delektuje się szczegółami i z pieczołowitością odmalowywuje przeszły czas.

Poważnym wstrząsem dla malca jest choroba babki, która chora na raka czeka na powoli zbliżającą się śmierć. Rodzina godzi się z tym wyrokiem, życie toczy się dalej. Pogrzeb jest wielkim wydarzeniem, nieodwołalnie zakańcza pewien okres w życiu Andersa, który czuje, że nie pasuje do jedności jaką tworzy jego rodzina. Już w następnym akapicie mamy do czynienia nie z dzieckiem, ale młodzieńcem, który dorasta i ma typowe dla swego wieku problemy i wątpliwości. Pisarz posuwa się do stwierdzenie, iż "młodość jest czymś niegodnym w życiu człowieka". To według autora wiek fałszywy, czas zwątpienia w Boga. Bohater prowadzi swoisty dyskurs z Bogiem, odrzuca rodzinne wartości ale jednocześnie nie może się ich wyzbyć do końca. Zadaje sobie pytanie jaki sens ma życie ludzkie, tak chaotyczne i często bezcelowe, pełne trwogi.

Niezwykle poetyczny i piękny język upiększa prostą historię, to dzięki niemu wydaje się nam, że przeszłość to sielska kraina. Mały, niepewny i wrażliwy chłopiec wyraża uczucia pisarza, który wnika w głąb duszy, odnajduje siebie.

Literacka Nagroda Nobla 1951

http://krajenordyckie.blox.pl/html

sobota, 22 maja 2010, bsmietanka

Polecane wpisy

TrackBack
TrackBack w tym blogu jest moderowany. TrackBack URL do wpisu:
statystyka